Bugün günlerden toprakla tanışma günü.
Uzun zamandan beri yapmayı düşünüp de hep ertelediğim o gün. Bugün domates fidelerini üstelik toprağı bel küreği ve bel ile belledikten sonra tek tek ellerimle diktiğim gün.
Topraktan geldik toprağa gideceğiz madem biraz tanıyalım, anlayalım birbirimizi ama değil mi? Babam her zaman "Bana kimse bir şey öğretmedi merak ettim öğrendim siz de merak edin öğrenin" der durur.
İlk adımı attık küçük kızımla. Annemin ufak ufak verdiği tiyolar da işime yaramadı değil. Mesela bel küreğinin tamamının toprağa girmesi gerektiği gibi(!) Bu arada kızımın yaşlı ve şişko annesinin yorulmaması için ondan fazla çalıştığını da eklemem gerek. Toprağı kazmayla soluksuz bir inceltmesi var ki görülmeye değer! O da sevdi bu işi.
Balkonda küçük saksılara da diktim domates fidelerini. Hem köylü hem şehirli domateslerimizin dallarından kırmızı kırmızı bize merhaba diyeceği günü sabırsızlıkla beklemeye başladık şimdi.
Toprakla uğraşmanın bir büyük sabır işi olduğunu da anlamış olduk o ayrı mesele.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder