Yeşil Örtülü Gün

Dantel örtülerimi sehpalar üzerine sermiyorum uzun bir süredir. Çeyiz sandığımda yeniden modaya çıkmayı bekliyorlar büyük bir sabırla. Arada düzenlemek havalandırmak ya da ne var ne yok diye bakmak için açarım sandığımı. Kapağı açtığımda burnuma önce,  patiska nevresimlerim sararmasın ve  sandık lekesi olmasın diye bir köşesine sıkıştırdığım beyaz sabun kokusu gelir sonra da örtülerin ucuna takılıp gelen hatıralar sarar her yanımı.

Gelin olduğum mahallemizin bayanları ile toplanarak yaptığımız günlerimizde demli çay kokuları arasında sıra ile birbirimize ördüğümüz dantelli Öz dilek havlularım, evliliğimin ilk döneminde kullandığım annemin en iyi pikocularda güzelce sardırdığı dantelli beyaz patiska nevresim takımlarım, anneannemin kendi elleri ile ördüğü rengarenk banyo iliflerim, düğüne yetiştireceğim diye işlemekten bunaldığım sarı pötikare mutfak takımlarım…

Dantel örtülerin arasında duran o iğne oyası bardak altı uzun uzun düşündürdü beni bugün bohçaları düzenlerken. Yaşasaydı şimdi kırk yaşlarında olacaktı. Ölümünden kısa bir süre önce iğne oyasını öğrenmenin verdiği mutluluk ve gururla bana hediye etmişti  sıcak bir yaz gününde bu örtüyü. On dokuz yaşına girerken  uğurladık onu ötelere üzerinde bir yeşil örtü ile.

Sonra bir köşede kenarları kırmızı kabartma desenli çiçekli tül örtüleri gördüm aldım elime. Özenle vitrine serdim sandıktan çıkarıp."Hatıra olsun benden sana" demişti. Oldu. O da bir yeşil örtüye bürünerek terk etti bu yerleri daha yeni.

Adeta  izini sürüyordum iki dantel örtünün nakışları arasında sıkışıp kalan o günlerin. Neşeli, tasasız, mutlu ve umutlu günlerin.

Birlikte yapacak çok işlerimiz vardı. Düğünlerimiz, doğumlarımız, gezmelerimiz, tozmalarımız  olacaktı. Küsmelerimiz de olacaktı barışmalarımız da. İnsanız sonuçta.

"Gelen günler hiç benzemiyor geçen günlere."

Kalkacağım şimdi. Bütün örtüleri sandığa koyup kapatacağım kapağını sıkı sıkı. Vaktidir. Bir yeşil örtü alıp koyana kadar da açmayacağım.

O gün geldiğinde zaten ben orda olmayacağım.