aman kavuşmasınlar leylalar mecnunlarına

Çok oldu yazıya dokunmadığım. Biriktirdiklerim çıkarıp kağıtlara çok da dökülesi şeyler değil. Ama parmaklarım karıncalanmaya da başladı. Hani aşktı yazmak? Hani cümlelerin peşinden koşmaktan vazgeçmeyecektim bir kara sevdalı gibi? Diye sorular çıkıp gelince o kelimelere ruh veren diyarlardan; Hadi bir şeyler karalayayım bari deyiverdim... Kendi insani ve de dünyevi sıkıntılarım bir yana memleket gündemi bir yana. Hangisine daha yakınsın derseniz; Birinden kaçıp diğerini unuttuğum için ikisine de eşit uzaklıktayım derim. Zaman her şey ve de herkes için hızla akmaya devam ediyorken bir değişim fırtınasına doğru sürükleniyoruz. Fırtına değil üzerimize doğru gelen biz gidiyoruz yelkenleri fora etmiş fırtınanın üzerine üzerine...Düşünmek farzdır diyenlerin düşünce dünyalarının bir tarafı kapkaranlık.Öğrettiklerini öğrenme sürecine girdi bütün öğreticiler. Daha öğrenecekleri çok şeyler var. Kalpler darbe üstüne darbe alıyor zehirli kelimeler saçan ağızlardan.şimdilik hayat devam ediyor. Dünya dönüyor içindekilerle. İyilerle, kötülerle, fakirlerle, zenginlerle, çocuklarla, kadınlarla... Sahi çocuklar ve kadınlar bugünlerde ne çok öldüler, öldürüldüler..........................................................................................................................................

Vazgeçtim...Yazmayayım artık...Ne yazayım yahu...Yazma aşkı falan filan da hikaye...  Aşkın ömrü de üç yılmış zaten:) Şimdi yeni bir aşk doğdu içimize... Şiddet, kaba kuvvet, bağırma, çağırma, hakaret etme, yargılama, suçlama, nefret vs. vs. vs. ile dopdolu kapkara bir sevdaya tutulduk hep beraber... Aman kavuşmasın leylalar mecnunlarına...Bir kaşık suda boğacaklar yoksa birbirlerini...Birisi sanki ışıklarını kapatmış memleketin hatta dünyanın. Güneş doğacak elbet. Kıyamet kopmazsa tabi..