Fizik tedavi ortamı her gün başka bir durumla karşılaştırıyor beni. İlk gün yan yatakta benden iki yaş büyük çarşaflı bir bayanla tanıştım. Ne kadar benzer şeyler yaşadığımızı anladım. Belimizde titreşim yayan elektrotlarla yatar vaziyette tanışıp kaynaştıktan sonra hastane çıkışında ayakta daha resmiydik sanki. Bugün yan yatağa hasta yatırmayı unuttular; uzunca bir zaman sonra genç bir bayan geldi. Ben çıktım. Bakalım 21 gün boyunca verilen bu tedavi sırasında daha neler olacak. Görünüşe göre bütün Ordu fizik tedavisine taşınıyor. Çok yoğunluk var.
Büşra beni anneanne yapalı on aya yaklaşıyoruz.Mesele şu ki romatizmalarımla yüzleştiğim şu günlerde hayatıma fizik tedavisi girdikten sonra artık daha fazla anneanne olduğumu hissetmekteyim. Üstelik örgü de yapıyorum son sürat. Haftaya okuluna dönecek kızıma yetiştirmem gerek. Giyip giymemesi önemli değil. Ben bitireyim de o isterse giymeyebilir. Daha ne olsun. Anneanne kere anneanneyiz işte.
Uzun zaman olmuştu örgü şişlerini elime almayalı. Örgü örerken nasıl da stres atıyormuş insan yeniden hatırladım. Her ilmekte başka bir düşünceyi deviriyorum lacivert feza marka yün üzerine. Bu düşünme antremanı bir de buna benzer bir biçimde çekirdek çiterken oluyor. Düşüncelere dalmak istiyorsan ya örgü öreceksin ya çekirdek çiteceksin.
Hayat ilmek ilmek ya da çekirdek çekirdek gözümün önünden geçiyor vesselam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder