Bir paragraf

"Gülümsemeyi ihmal etmedi hiç bir iç savaş yaşarken ömrü. Belkide kırılması gereken kalbi değil pencereleriydi. Ömrü gayr-ı resmi bir geçit töreniydi. Eğlendirdi binlercesini, uğurladı binlercesini ama hiç bir otoğarda iki kişi değildi. Gülümsemeyi ihmal etmedi adam bir de uyandırmaya çalışmayı kendini. Durdu sonra, neonlar durdu, gölgesi durdu ama hakikat durmadı. Tüm itirazlarına rağmen sarı kartını göstermişti sonbahar. Durdu, arkasına döndü ve gülümsemeyi ihmal etmedi adam, önce mevsime sonra sarıya güldü.  Durdu, arkasında geçmiş, önünde gelecek." Yazının tamamını buradan okuyabilirsiniz: http://runilk.blogcu.com/cuneyt-ergun-yercekimsiz-soylemler-kilavuzu-1/10541899