Cüneyt Arkın ı daha çok severim aslında. Ama rüyama Kadir İnanır girdi . Rüyaya bak sen şimdi! Köyüne giden yolu üzerindeymiş evimiz. Annem, babam, kardeşim dışarda
bir kalabalık bir hareketlilik görüp çıkıyoruz. Bakıyoruz Kadir İnanır ve
avanesi. Masaya buyur ediyor babam çay içiyorlar. Ben işgüzarlık edip yemeğe de
kalın diye ısrar ediyorum. Annem kardeşim bana kaş göz işareti yapıyor. Bırak adam
köyüne gidiyor gitsin anasının yemeğini yesin diyorlar. Ama yok ben illa bizde
yesin diyorum. Kendimi tutamıyorum. Sanki çok iyi aşçıymışım gibi:).Tamam diyor Kadir abi ve bahçede oturup yemeği beklemeye başlıyorlar. Sonra ocak başına geçip yemek yapmaya
başlıyorum . Ocağı yakmaya çalışıyorum bir de bakıyorum ki tüp bitmiş. Haydaaa!
Şimdi nolucak ? Kadir İnanır hadi kalkalım çocuklar diyor tam giderken önüne
çıkıyorum. Şimdi bizi ilerde nasıl hatırlayacaksınız diye soruyorum bir de
arsız arsız. Tatlı bir topluluk olarak hatırlayacağım diyor gülümseyerek. Hiç dert
etmiyor, kötü kötü bakmıyor, nayır nolamaz demiyor. Yüzüne bakıyorum. O da nesi? Hiç de Kadir İnanır a benzemiyor bu insan. Aslında ben de hiç ben değildim zaten. Böyle bir rüyaydı işte. Zihnimde bir yerlerde Kadir abinin de bir yeri var elbette.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder